Huzur İstiyorum

Yaşlı bir bilge emekliye ayrılır ve kendisine bir lisenin yakınında bir ev satın alır. Emekliliğinin ilk birkaç haftasını huzur içinde geçirir, ama sonra ders yılı başlar.

Okulların açıldığı ilk gün öğleden sonra, okuldan çıkan üç delikanlı gençliğin ve ders bitiminin verdiği neşeyle evlerine dönmektedir. Ama nasıl: yollarının üzerindeki her çöp bidonuna tekmeler atarak, bağırıp çağırarak.

Bu çekilmez gürültü günlerce sürer ve yaşlı bilge bir önlem alması gerektiğine karar verir. Ertesi gün, çocuklar gürültüyle yaklaşırken kapısının önüne çıkar, onları durdurur:

- Çok tatlı çocuklarsınız, çok da eğleniyorsunuz. Bu neşenizi sürdürmenizi istiyorum sizden. Ben de sizin yaşınızdayken böyle gürültü yapardım; bana gençlik yıllarımı anımsatıyorsunuz. Bana bir iyilik yapar mısınız? Eğer her gün buradan geçer ve gürültü yaparsanız, her birinize her gün bir dolar veririm.

Çocukların çok hoşuna gider bu teklif ve çöp bidonlarını tekmeleyip gürültü çıkarmayı sürdürürler.

Birkaç gün sonra yaşlı bilge yine önlerine çıkar, ama yüzündeki ifade bu kez çok mutlu değildir:

- Çocuklar, enflasyon beni de etkilemeye başladı. Bundan böyle size yaptığınız iş için günde sadece elli sent verebileceğim.

Bizimkiler pek hoşlanmaz bu durumdan, ama teklif tekliftir; gürültüyü sürdürürler.

Aradan birkaç gün daha geçer ve yaşlı adam yine karşılar onları:

- Bakın, henüz maaşımı alamadım. Bu yüzden bundan böyle size günde sadece yirmi beş sent verebileceğim. Tamam mı?

- Olur mu öyle şey, der liderleri. Yirmi beş sent için zamanımızı bu işe harcayacağımızı düşünüyorsan yanılıyorsun. Olanaksız, bayım. Biz işi bırakıyoruz!

Ve yaşlı bilge, emekliliğinin geri kalan kısmını huzur içinde geçirir.