Tahtaya Kalkmayan Çocuklar

Yeni mezun olmuş bir öğretmen olan Mary, Navajo Kızılderililerine ait bir yerleşim bölgesinde öğretmenliğe başlamıştı.

Her gün beş öğrenciyi tahtaya çağırıyor, ödev olarak verdiği basit bir matematik problemini çözmelerini istiyordu. Onlar ise tahtanın önünde sessiz ve isteksiz duruyorlardı.

Mary bir türlü anlayamıyordu. Ne eğitim derslerinde öğrendikleri ne de Phoenix’te staj yaparken gördükleri bir işe yarıyordu. Kendi kendine sorup duruyordu: neyi yanlış yapıyorum? Neden hep problemi çözemeyecek öğrencilerimi tahtaya kaldırıyorum acaba?

En sonunda öğrencilerin kendilerine sormaya karar verdi. Ve şaşırtıcı bir şey öğrendi.

Öğrenciler birbirlerine birey olarak saygı duyuyorlardı ve herkesin problem çözmeyi beceremeyeceğini biliyorlardı. Bu genç yaşlarında bile, sınıf içinde kazanan-kaybeden yaklaşımının bir işe yaramayacağını düşünebiliyorlardı. Tahtanın önünde bir öğrenci mahcup olursa bunun kimseye bir şey kazandırmayacağına inanıyorlardı. Onun için, herkesin önünde birbirleriyle rekabete girmeyi reddediyorlardı.

Bunu öğrendikten sonra Mary sistemi değiştirdi. Artık öğrencilerinin ödevlerini teker teker kontrol ediyor, hiçbirini diğerlerinin önünde mahcup duruma düşürmüyordu.

Gençlerin hepsi öğrenmeye hevesliydi. Ama bunu yaparken başka birini kötü duruma düşürmek istemiyorlardı.