Elli Saat

Avustralyalı Simon Griffiths ve iki arkadaşı bir rakamı öğrendiklerinde henüz gençti: Dünyada iki milyardan fazla insanın evinde tuvalet yoktu ve bu yüzden yayılan hastalıklar her gün çocukları öldürüyordu.

Akıllarına tuhaf bir fikir geldi. Herkesin her gün kullandığı, kimsenin üstünde düşünmediği bir şey satacaklardı: tuvalet kâğıdı. Kârın yarısını da yoksul ülkelerde tuvalet ve temiz su işleri yapan kuruluşlara vereceklerdi.

Fikir hazırdı, para yoktu. İlk üretim için elli bin dolar gerekiyordu.

2012 temmuzunda internetten bir ön sipariş kampanyası açtılar. Dikkat çekmek için Griffiths bir söz verdi: Boş deponun ortasına bir klozet koyacak, üstüne oturacak ve elli bin dolarlık sipariş toplanana kadar kalkmayacaktı. Hile yapmadığı görülsün diye her şey internetten canlı yayınlanacaktı.

- İnandığım şey için oturuyorum, dedi kameraya.

Oturdu. İlk saatler eğlenceliydi. Sonra bacakları uyuştu, sırtı tutuldu. Gece oldu, sabah oldu, yine gece oldu. Uykusuzluktan hayal görmeye başladığını sonradan anlattı. İnsanlar önce gülmek için izledi, sonra merak etti, sonra sipariş verdi.

Ellinci saatte sayaç elli bin doları geçti. Griffiths ayağa kalktı.

Bugün şirket onlarca ülkeye kâğıt gönderiyor ve kârının yarısını hâlâ bağışlıyor. Griffiths o günü soranlara şöyle diyor: “Bir daha asla yapmam. Ama yapılması gereken oydu.”

Ciddi bir derdi anlatmak için asık surat şart değildir. İnsanlar bazen bir iyiliğe, onu yapan kişi gülünç duruma düşmeyi göze aldığı için katılır.

Kaynak: CNBC, Ekim 2021; Who Gives A Crap şirketinin kuruluş hikâyesi.