Yüz Sterlinlik Pizza

İngiltere’nin Norwich şehrinde Lupa adında küçük bir pizzacı var. İki ortağı var: Francis Woolf ve dükkânın şefi Quin Jianoran.

Bir dertleri vardı: ananaslı pizza. İkisi de pizzanın üstünde ananasın işi olmadığına yürekten inanıyordu. “Pina koladayı severim,” diyordu şef, “ama pizzada ananas mı?” Müşteriler ise sormaya devam ediyordu.

Önlerinde iki yol görünüyordu. Ya “müşteri her zaman haklıdır” deyip yutkunarak yapacaklardı ya da “yok” deyip her gün aynı tartışmaya gireceklerdi.

Üçüncü bir yol buldular. Ananaslı pizzayı sipariş uygulamasındaki menüye koydular. Öbür pizzalar on ile on yedi sterlin arasındaydı. Ananaslının karşısına yüz sterlin yazdılar. Açıklamasına da şunu eklediler: “Evet, yüz sterline yiyebilirsin. Yanına şampanya da söyle. Hadi bakalım, seni canavar.”

Kimse “yok” dememiş, kimse müşteriyi azarlamamıştı. Pizza menüdeydi. Mutfakta bir kutu konserve ananas da hazır bekliyordu.

Menü elden ele dolaştı. Birkaç gün içinde İngiltere ikiye bölündü: ananas pizzaya yakışır diyenler ve yakışmaz diyenler. Eski bir bakan bile taraf tuttu. Reuters haberi dünyaya geçti; Avustralya’dan Filipinler’e gazeteler Norwich’teki küçük pizzacıyı yazdı.

Dükkânın önünde fikri sorulan on dört yaşında bir çocuk, ananaslının en sevdiği ikinci pizza olduğunu söyledi. Sonra ekledi: “Ama yüz sterlin vermem. Kimse de vermez.”

İki ortak neye inandıklarını saklamadılar, ama bunu kimseyi kırmadan, gülümseterek söylemenin yolunu buldular. “Hayır” demenin en zarif hâli bazen bir fiyat etiketidir.

Kaynak: Reuters, Ocak 2025.