Yankı

İki kardeş bir dağ yolculuğuna çıkmışlardı. Dağların görünüşü ve ihtişamı ikisini de büyülemişti.

Bu güzellikleri ilk defa gören küçük kardeş birden haykırdı:

- Muhteşem!

Sesi karşıki dağlarda yankılanıp geri döndü:

- Muhteşem!

- Sen kimsin?

Sözü biter bitmez cevap geldi:

- Sen kimsin?

Kendisiyle dalga geçen biri olduğunu düşündü:

- Sen benimle dalga mı geçiyorsun?

Cevap aynen kendisine döndü:

- Sen benimle dalga mı geçiyorsun?

Çocuk iyice öfkelendi:

- Salak mısın be?

Cevap yine değişmedi:

- Salak mısın be?

Bunun üzerine ağabeyine döndü:

- Neler olduğunu sen anlayabildin mi?

Ağabeyi bir yandan tebessüm ediyor, bir yandan kardeşinin içine düştüğü durumu izliyordu.

- Bak, beni izle.

Sonra dağa yönelip seslendi:

- Güzel gören güzel düşünür.

Cevap gecikmedi:

- Güzel gören güzel düşünür.

- Yaşamak çok güzel.

- Yaşamak çok güzel.

- Seni çok seviyorum.

- Seni çok seviyorum.

Kardeşi olanları hayretler içinde seyrediyordu ama yine de bir anlam verememişti.

- Olanları bana anlatabilecek misin?

Ağabeyi inceden inceye tebessüm etti:

- İnsanlar buna yankı derler. Ama o, bizim hayatımızın ta kendisidir. Hayatta söylediğin her şey bir gün gelir seni bulur; tıpkı dağa söylediğin sözler gibi. Başkalarından güzel şeyler duymak istiyorsan, kendi kalbini güzel şeylerle doldurmalısın.