Pencere ile Ayna

Çok zengin ama cimri bir adam, nasihat almak için bir bilgenin yanına gitti. Bilge onu pencereye götürüp sordu:

- Pencereye baktığında ne görüyorsun?

- Yoldan gelip geçen insanlar görüyorum. Bir de yolun kenarına oturmuş, dilenen fakir bir adam var.

Bilge başka bir odaya gidip elinde büyük bir aynayla döndü:

- Peki bu aynaya baktığında ne görüyorsun?

- Kendimi.

- Yani artık başkalarını görmüyorsun. Farkında mısın: pencere camı da ayna da aynı maddeden, camdan yapılmış. Ama aynanın camının üstüne incecik bir gümüş tabakası kaplandığı için, ona baktığında kendinden başkasını göremiyorsun.

- İşte insan kalbi de cam gibi aslında şeffaftır; başkalarını görmemize engel değil, vesile olur. Onlara merhamet besleriz o zaman. Ama ne zaman ki altın, gümüş gibi dünya süsleriyle kalbimizi kaplarız, o zaman sadece kendimizi görürüz. Kalbimizden de merhamet çekilip alınır.

- Yapman gereken kalbini temizlemek. Altınları ve gümüşleri cebinde taşı, kalbinde değil.