Mimar Sinan

Dönemin padişahı Sultan II. Selim, Mimar Sinan’a şanına yakışır bir cami inşa etmesini buyurmuş. Sinan hemen kolları sıvamış, Selimiye Camisi’ni yapmaya başlamış. Temeller kazılmış, iskeleler kurulmuş.

Çalışmalar sürerken Mimar Sinan bir gün elinde bir yumurtayla çıkagelmiş. Eğilmiş, yumurtayı inşaat kumuna kırmış ve başlamış karıştırmaya. Görenler şaşırmış tabii. Bir müddet sonra “Tüm inşaatta bu harcı kullanacağız” diye buyurmuş.

Sırf bu harç için Edirne Karaağaç’ta bir çiftlik kurdurmuş. Otuz bin tavuğun yumurtaları her gün düzenli olarak toplanıp kumla ve kille karıştırılarak camide kullanılmış. İnşaat hızla ilerliyormuş.

Ama Mimar Sinan bir gün ortadan kaybolmuş. Her yeri aramışlar, kimse bulamamış. Tam sekiz yıl sonra çıkagelmiş ve caminin kaldığı yerden devam etmesini buyurmuş.

Sultan Selim, inşaatın sekiz yıl beklemesine çok sinirlenmiş; “Tez getirin Sinan’ı” diye buyruk çıkarmış. Tüm saray efradı korkudan tir tir titriyor, Selim’in gazabından çekiniyormuş.

Mimar Sinan gayet sakin huzura çıkmış. Selim, gözlerinden şimşekler çakarak sadece:

- Anlat, demiş.

Sinan kendinden emin, temelin sağlam olması için zaman gerektiğini söylemiş ve eklemiş:

- Hesaplarıma göre sekiz yıl gerekiyordu.

Sultan Selim diyecek bir şey bulamamış.