Peygambere Bağlılık

Mekke’nin fethinden sonra İslâm’ı kabul edenler arasında Hz. Ebû Bekir’in babası Ebû Kuhâfe de vardı. Yaşı sekseni aşmış, gözleri görmeyen bir adamdı. Hz. Peygamber’in huzurunda, geç kalmışlığını telafi edercesine aşkla kelime-i şehadet getiriyordu.

Herkesin sevinmesini beklediği o anda, yürekten tasdik ettiği için “Sıddîk” denen Ebû Bekir ağlıyordu. Üstelik sevinçten değil, üzüntüden.

Meclistekiler hayret içinde sordular:

- Ey Ebû Bekir, sevinilecek bir günde neden gözyaşı döküyorsun?

Cevap verdi:

- Allah Resulü’nün en büyük arzusu, amcası Ebû Tâlib’in Müslüman olmasıydı. Fakat bu dileği bir türlü gerçekleşmedi. Ben isterdim ki şu anda babamın yerinde şehadet getiren Ebû Tâlib olsun. Babamın Müslüman olmasıyla benim gönlüm hoşnut olacağına, amcasının Müslüman olmasıyla Allah Resulü’nün gönlü hoşnut olsun. İşte bu olmadığı için ağlıyorum.