Hermiyas ile Yunus

Güllük, Milas’ın limanıydı bir zamanlar. Balıkçılarıyla ünlü olan bu deniz insanları sevinçlerinde de acılarında da birdiler; herkes birbirine sıkı sıkıya bağlıydı. Hermiyas da annesiyle yaşayan güzel bir çocuktu. Anne oğul birbirlerinden hiç ayrılmazlardı.

Havanın sıcak olduğu bir gün arkadaşları Hermiyas’ı denize çağırdılar, annesi izin vermedi. Çocukların alay etmesi Hermiyas’ı üzünce annesi izin vermek zorunda kaldı. Ama giderken de arkasından seslendi:

- Açılma oğlum, denizin ne yapacağı belli olmaz.

Çocuklar kendilerini Ege’nin sularına bıraktılar, eğlendiler. Kıyıya döndüklerinde ise aralarında Hermiyas yoktu. Haber bir anda yayıldı, herkes aynı şeyi bağırıyordu:

- Ege Hermiyas’ı aldı!

Deniz kenarına koşan balıkçılar dalgalar arasında çok aradılar Hermiyas’ı, ama bulamadılar. Günlerce, her sabah balığa çıktıklarında bir kez daha buluruz ümidiyle bakındılar durdular. Ağlarını denize attıklarında belki takılır diye bekleyen ümitleri de gitgide sönmeye başlamıştı.

Aradan günler geçti. Bir gün balıkçının biri sahile koştu:

- Gördüm! Hermiyas’ı gördüm! Koca bir yunus balığının sırtındaydı. Bana bir eliyle selam verdi.

Güllük halkı sordu:

- Niye almadın? Alsaydın ya onu oradan.

- Alamadım, dedi balıkçı. Yunusun sırtında gülüyordu, bana el salladı. Hem bilmez misiniz, dalgaların arasından bir şeye yanaşmak ne zordur. Yanaşıp alamadım.

O günden sonra herkes Ege’de yunusla Hermiyas’ı arar oldu. Aradan günler geçti ve bir gün “Hermiyas bulundu!” sesiyle sahil halkı kıyıya koştu. Hermiyas’ı kumların içinde yatarken gördüler; yanında da yunusu. Anladılar ki balıkçının gördüğü yunus buydu.

Aralarından yaşlı biri çıktı:

- Düşünün, dedi, dostluk budur. İyi bakın: yunus onu denizde bırakmamış, almış kıyıya getirmiş dostunu. Ama kendi de dayanamamış, onunla birlikte olmak istemiş.

Güllük halkı aralarında para topladı; yunus ile Hermiyas’ın yontusunu yaptırıp dostluğun simgesi olarak jimnasyumun bahçesine diktiler. Bu efsane için zaman içinde çok şey söylenmiş; yontunun som altından yapıldığı ve Ege’nin sularında kaybolduğu bile söylenmiş.

Geriye kalan tek şey, dostluk var oldukça bu efsanenin de yaşayacağı…