Annesinin Mücevherleri
Yıllar önce bir tanıdık, bir trafik kazasında öldü. Ailenin tek çocuğuydu, yüklü bir miras sahibiydi. Birkaç dairesi vardı kirada, kiralık dükkânları vardı, memleketinde arazileri. Kendisi de maaşlıydı.
Tek kusuru vardı. Eli sıkıydı. Hayır, düpedüz cimriydi.
Bir kahvehanede birine çay ısmarladığı duyulmamıştı. Tam tersine, gider sormadan otururdu masalara, yer içerdi.
Evlenemedi de. Kriterleri ağırdı. Kendisi ellili yaşlarındayken karşı taraftan genç, güzel, asil bir aileden, geliri olan, mümkünse maaşlı çalışan birini istiyordu. Yaşı ilerleyince karşı taraf da onu beğenmez oldu.
Bir gün yine kendisi gibi hiç evlenmemiş biriyle buluşturdular. Kadın hemşireydi, o da belki benzer sebeplerle evlenmemişti. Birlikte yemeğe çıktılar. Sonra kadına sordular:
- Nasıl gitti yemeğiniz?
- Olmaz, dedi kadın, ben böyle bir adamla evlenemem.
Adam yemek boyunca para konuşmuştu. Üstelik kendi yediğinin de hesabını kadına ödetmişti.
Evlenemeden öldü. Taziyesine katıldım. Orada en çok konuşulan şey şuydu: bu kadar malı mülkü varken neden sağlam bir araba değil de, bindiği o küçük araba? Kazada aracı bir arazi aracının altında kalmış, tenekeden hallice olan o araba pancara dönmüştü.
Tüm malı mülkü akrabaları arasında bölüşüldü.
Çocukken annesinin hayranlıkla izlenen mücevherleri vardı. Onlar kime gitti acaba?
711 / 711