Kitab-ı Makbul’de Şeyh Kadızade Mehmed şöyle bir hikâye nakleder:

“Bal arısı oğul verince bütün arılar bir yere toplanır. İçlerinden biri başkan olur, kimi su taşıyıcı, kimi süpürgeci olur. Kimi mimar, kimi müfettiş olur. Her biri kendi iş ve göreviyle uğraşır. Beraber iş taksimi ile birbirine bitişik birçok köşk gibi evler yaparlar. Onun bir köşesine yerleşip dışarıdan oraya bal taşırlar. Aralarında tembel bir arı çıkıp hizmetini aksatırsa her biri ona kıyar, vurup döverek onu dışarıya kovarlar. O tembel arıya iğnelerini batırıp kovandan dışarı atarlar. Bir daha gelmeye kalkarsa onu öldürürler… Eğer kovana işsiz birisi yerleşirse her biri onun işini bitirir. İnsanlar da bu hale bakarak ibret almalıdır.”